Nossa...

Emigreren is één ding. Emigreren naar een land waar je de taal niet spreekt is een stuk lastiger. Toen ik voor mijn uitwisseling zes maanden naar Australië verhuisde moest ik even wennen, maar al snel had ik mijn weg gevonden. Ik kon immers iedereen verstaan en gezellig meekletsen. Maar helaas, hier spreken ze Portugees…

Portugees lijkt totaal niet op het Nederlands of het Engels. Daarom zijn dit soort grappen te maken, je verstaat namelijk niet wat Luiz daadwerkelijk zegt. Het is ook nog eens een moeilijke taal. Zo heb je namelijk twee verschillende versies van het werkwoord ‘zijn’ (je bent het altijd of je bent het tijdelijk), is nossa bijvoorbeeld ‘wow’ maar ook ‘onze’ en breek je je tong over de uitspraak van een gemiddeld woord. Daarbovenop praat de gemiddelde Braziliaan zo snel dat het lijkt alsof ze hun persoonlijk record aantal woorden per minuut willen verbeteren. Zelfs de Engelse woorden die ze gebruiken zijn onherkenbaar. Facebook spreek je uit als Fecieboekie.

Voordat ik hier heen kwam ben ik intensiever Portugees gaan leren, maar ik was vergeten hoe veel er bij komt kijken om een nieuwe taal vloeiend te kunnen spreken. De hoeveelheid woorden die je moet kennen om een verhaal te vertellen, afwijkende werkwoorden en grammatica zoals de present perfect. 1 op 1 kan ik een gesprek voeren as iemand langzaam praat. Ik maak dan wel veel fouten, want mijn online cursus bevatte niet veel grammatica lessen. In groepsgesprekken word ik steeds beter in het begrijpen waar het over gaat. Luisteren is echter een stuk makkelijker dan praten. Tegen de tijd dat ik heb bedacht dat ik wat wil zeggen, een zin heb geformuleerd terwijl ik vergeten ben wat bijvoorbeeld het woord ‘verlegen’ is in het Portugees, gaat het gesprek over heel iets anders en heb ik niet opgelet, dus weet ik niet waarover.

Ik heb wel eens gehoord dat iemands persoonlijkheid verandert afhankelijk van welke taal die persoon spreekt. Ik ben het er volledig mee eens. In het Engels en Nederlands klets ik er vrolijk op los. In het Portugees ben ik op het moment meer een verlegen muurbloempje. Gisteren tijdens een etentje in een restaurant sloot ik me soms gewoon af van verschillende gesprekken die luidkeels om mij heen gebeurde. Ik kan het allemaal even niet meer volgen. Ik kan me er ontzettend over frustreren dat ik niet uit mijn woorden kom (ik, perfectionist? Waar heb je het over!). Tegelijkertijd werd ik praktisch in mijn wang geknepen door een oudtante met een ‘aaah wat schattig’ toen ik wel een zin vloeiend uit mijn mond kreeg. Vannacht kon ik bijna niet slapen door de halve Portugese zinnen die door mijn hoofd spookten.

Gelukkig merk ik wel vooruitgang en dwing ik mijzelf om te oefenen. 23 februari wil ik me inschrijven voor een cursus: vier weken lang, vijf dagen per week en drie uur per dag les. Eerder kan niet, door carnaval ligt het land hier praktisch op zijn gat :)Tot die tijd, ga ik maar weer eens een grammatica oefening doen.