Geluk en frustratie

Ik voel me een beetje dubbel. Aan de ene kant ben ik heel gelukkig (appartement wordt steeds gezelliger, waarschijnlijk een baan, goed aan het settelen etc.), aan de andere kant ben ik op het moment heel gefrustreerd en wilde ik net mijn mobiel tegen het hoofd van de klantenservice medewerker aanwerpen.


Om met de meest recente frustratie te beginnen: mijn telefoon doet niks. Ten minste… het apparaat werkt en hij geeft aan dat ik bereik heb, maar ik kan niet bellen, sms’en of internetten. Ik dacht dat het kwam omdat we net een nieuw internetpakket voor thuis hebben aangeschaft en er ergens een tikfout in het systeem was gemaakt of iets dergelijks. Inmiddels heb ik vier simkaarten gekregen waarvan er drie geen moer doen. Omdat de rekening op naam van manlief staat, kan ik het ook niet zelf oplossen en moest ik wachten tot hij tijd had. Net zaten we dan eindelijk in het prachtige rood witte winkelpand. De servicemedewerker verkondigde doodleuk dat mijn telefoon geblokkeerd is omdat mijn rekening van deze maand hoger was dan toegestaan. Fijn meneer, en waarom kon dat niet aan mij gemeld worden? En hoe kan dat dan terwijl ik de afgelopen maanden amper de helft van mijn internetbundel haal en mijn gebelde minuten op mijn handen te tellen zijn? Ah dat kan u niet vertellen want die rekening is nog niet opgemaakt? Goh wat fijn, wanneer kan ik dan weer bellen? Nadat ik de rekening heb betaald… op 15 juli… En dit extra bedrag op mijn rekening voor een videoservice die ik er al eerder heb af laten halen in een vorig winkelbezoek omdat Joost mag weten wat het is? Oh dan moet ik de klantenservice bellen? MET WELKE TELEFOON EN WAT DOE JIJ DAN IN DIE STOEL?

Zucht… adem in, adem uit. Het helpt natuurlijk niet dat ik al sinds vorige week zit te wachten op een bericht van Deloitte met een formeel antwoord over de baan. In het begin van de week gaven ze aan dat ik het gisteren zou horen, maar helaas heb ik nog geen bericht ontvangen. Telefoontjes ontvangen kan ik nu net weer wel. Aangezien ik nog niets gehoord had, heb ik mijzelf vanochtend om zeven uur uit mijn nest gehesen om naar het McKinsey kantoor te gaan voor de eerste ronde van case interviews. Dat ging best lekker, maar het was wel slopend. Gelukkig mocht het grotendeels in het Engels. Portugees praten is één ding, bedenken wat waardepropositie, omzet en marktaandeel is, is weer heel iets anders.

De champagne zit dus nog dicht in de koelkast en ik kijk elke tien seconden naar mijn telefoonscherm, maar mijn stekje wordt wel steeds meer een ‘thuis’. Sinds gisteren zijn we een bank en een aantal kasten rijker. Net zoals bij de IKEA ontbrak er een onderdeel (de servieskast kunnen we dus nog niet inruimen), maar ik ben ontzettend blij dat ik nu mijn pannen in een kast kan zetten in plaats van op een kartonnen doos onder het aanrecht. De bank is overigens een bedbank, dus vanaf nu zijn we open voor bezoekers ;) Ook hebben we nu een waterfilter, dus hoef ik geen flessen water meer van de supermarkt naar huis te zeulen. Om de zenuwen af te schudden, ga ik nu dus maar een kopje thee zetten, op de bank zitten en de voorraad Hollandse chocolade verkleinen.