En toen was het zover

Twee weken lang heb ik geen blogposts geschreven. Deze weken had ik dan ook wat anders aan mijn hoofd. Op 6 juni stond ik op het vliegveld te wachten tot ik een bekend gezicht zou zien tussen alle mensen met grote koffers. Mijn familie was eindelijk hier.
Het was ontzettend fijn om weer knuffels te kunnen geven in plaats van alleen te kunnen zwaaien op Skype. Mijn oma, tante Mariska, Lucienne, mijn vader, tante Carla en mijn moeder. Twee dagen later kwamen ook Anne en Yu Ling aan op hun vakantiebestemming en mijn thuis: Rio de Janeiro. Met tien man in totaal is het nog best lastig om een goede host te zijn. Van te voren had ik een schema gemaakt en een busje gehuurd om iedereen te vervoeren: reisbureau Ilona J

 

Alle toeristische highlights stonden op het programma: het Christusbeeld, sugarloaf mountain, het strand, de Havaiana winkel, de Botanische tuinen, Maracana, wandeltochten en nog veel meer. Sommige plekken was ik al jaren niet meer geweest, dus het was een soort van vakantie in eigen land. Het was ontzettend leuk om mijn familie te laten zien waar ik nu woon en rondloop. Soms was het ook wel een beetje vreemd om te beseffen dat iedereen hier op vakantie was, inclusief de Hollandse ‘ach dat kan wel, want we zijn op vakantie’ stemming, terwijl het mijn dagelijkse realiteit is.

Het was ook meteen een vuurdoop voor ons appartement. De ochtend van 6 juni hadden we ons bed naar ons eigen stekje verkast. Twee weken later hebben we er pas echt zelf in geslapen, want als we in Rio waren, sliepen mijn tante en moeder in ons bed, en Pedro en ik in de woonkamer op matrassen. We hebben nog steeds alleen maar een bed, een tafel, een koelkast en plastic tuinstoelen die we van Pedro’s ouders geleend hebben, maar het was heel gezellig met zijn viertjes.

13 juni was er nog een highlight: de allerlaatste bruiloft, in Itaipava. Ik had er eigenlijk niet heel veel meer bij stil gestaan omdat ik 8 mensen rond aan het leiden was. Het was dan ook een beetje surreal dat het daadwerkelijk zover was. De tent was opgezet, de bloemen kwamen aan, ik werd gekapt en opgemaakt en liet het allemaal over me heen komen. Een nicht van Pedro zei dat ze nog nooit zo’n relaxte bruid had gezien. De planning was dat het feest om zes uur in de avond zou beginnen. Meestel is de daadwerkelijke starttijd later vanwege de bruid, maar ik zat keurig te wachten in de kamer van mijn moeder totdat mijn zwager en schoonzusje er ook daadwerkelijk klaar voor waren. Het kerkje was bomvol en het was een mooie, knusse ceremonie. De priester poogde hier en daar nog wat in het Engels te vertalen, wat weer voor gelach zorgde. Daarna werd er heerlijk gegeten en barste het feest los tot in de kleine uurtjes. Ik kreeg de schrik van mijn leven toen Pedro en ik met stoel en al in de lucht werden gehesen en voor de rest heb ik amper een minuut stil gezeten. Mijn jurk zag er aan het einde van de avond dan ook uit alsof ik door de modder was gekropen. De foto’s van de fotografe volgen nog, maar ik heb er al een aantal van mijn tante gehad.

Een week later moest ik helaas al weer afscheid nemen van mijn familie. Ik was kapot van al het rondleiden, maar toch zwaaide ik ze met pijn in het hart uit. Gelukkig hebben ze nu meer een beeld bij de dingen die ik vertel over skype.